Wyzłocone słońcem szczyty
Już różowo w górze płoną
I pogodnie lśnią błękity
Nad pogiętych skał koroną.

W dole – lasy skryte w cieniu
Toną jeszcze w mgle perłowej,
Co w porannym oświetleniu
Mknie się z wolna przez parowy.

Wszystko srebrzy się dokoła
Pod perlistą bujną rosą,
Świerki, trawy, mchy i zioła
Balsamiczny zapach niosą.

Pierś się wznosi, pierś się wzdyma
I powietrze chciwie chwyta –
Dusza wybiec chce oczyma
Upojona, a nie syta;

Niby lecieć chce skrzydlata,
Obudzona jak z zaklęcia...
I tę całą piękność świata
Chce uchwycić w swe objęcia.

23.11.1878

Sunumita monttonsuro
Oras kvazaŭ en galono,
Serenlumas nun lazuro
Super kalva roka krono.

Sube – bosko ombroplena
Dronas en nebul-muslino,
Kiu en la lum' matena
Kuras lante tra ravino.

Sub la perla roso ĉio
En ĉirkaŭo nun arĝentas,
Dum de pinoj kaj abioj
La balsamodor' descendas.

Brusto ardas al sublimo
Kaj aeron ekspiradas ?–
Kuri volas la animo,
Ravoplenas, sed ne satas.

Kvazaŭ flugus ĝi spontane,
Vekiĝinta el fabelo...
Kaj ĝi kapti volas mane
Nun de l'mondo tutan belon.

eperantigis: Edward T. Wojtakowski

Aktualigo: marto 2008

Kodado: Unikodo UTF-8

© SEA 2004